Kitten-update

Het is tijd voor een kleine update! 

Het gaat heel erg goed met Luke en Sky! Vandaag zijn ze uit de bench gebroken, vraag me niet hoe maar het lukte ze. Toen mijn schoonmoeder even bij ze ging kijken trof ze een lege bench aan en twee slapende kittens in de woonkamer! Vanaf vanmorgen staat de bench dus gewoon open. Tot nu toe is alles nog heel en hebben ze zich nog niet bezeerd dus ze hebben hun vrijheid meer dan verdiend! 

Mijn moeder kwam vanavond op bezoek en had een cadeautje mee voor de mannen. Sky, die erg verlegen is, vind het speeltje helemaal geweldig! Michael en ik hadden dit beide niet verwacht omdat Sky zich graag schuilhoudt onder de bank als er meer dan twee mensen in huis zijn! Luke daarintegen vond het speeltje een beetje eng. Ze verassen ons telkens weer die gekke aappies! ​​​

​Ook hebben ze de krabpaal ontdekt, de eet en salontafel en is de bank een nieuwe speelplek geworden. Het zijn echt donderstenen! Ook merken we dat ze steeds meer geknuffeld willen worden. Luke komt regelmatig tegen je aan liggen en draait zich dan op zijn rug en wil dan dat je z’n buikje aait! Het is fijn om te zien dat ze zich al thuis beginnen te voelen! 
Nu gaan ze voor het eerst slapen zonder bench! Ik ben benieuwd hoe de woonkamer er morgen uitziet 🙈

Ze zijn er!

Ze zijn er hoor, onze mannen! Gisteren hebben we ze opgehaald. Na een hele lange autorit en heel veel nieuwe indrukken heb ik ze thuis op de kattenbak gezet. Hier hebben ze eerst twee uur ontzettend zoet liggen slapen. Daarna ging Luke als eerste naar het voerbakje, at een paar brokjes en ging op onderzoek uit. Sky volgde al snel!

Ze hebben heel voorzichtig de woonkamer onderzocht. Daarna schrokken ze van iets en verdwenen ze de rest van de avond samen onder de bank. Arme schatjes! Toen we naar bed gingen hebben we ze weer in de bench gezet waar ze meteen weer als een blok in slaap vielen, dachten we.. Ze hebben samen de hele nacht keihard liggen miauwen. Ik had van de fokker begrepen dat dat normaal is en dat ik ze dan geen aandacht mag geven. Ik ben dus netjes op bed blijven liggen, klaar wakker. Om kwart voor 6, toen ze eindelijk stil waren ben ik naar beneden gegaan.

Toen ik beneden kwam lagen ze samen achter de kattenbak. Erg comfortabel lijkt me dat niet maar het schijnt dat die beessies overal kunnen slapen. Twee minuten later stond Luke naast de bench en enkele minuten later was ook Sky van de partij. Ze hebben een uurtje door de woonkamer gelopen, gerent en gespeeld en zijn daarna weer gaan slapen.

Het zijn echt heerlijke beesten! Ik ben ook echt tot over mijn oren verlieft 🙂

​​​​

Interview op Vice

Pas vertelde ik al kort dat ik gevraagd ben voor een interview voor op Vice. Een site die mij (sorry sorry sorry) volledig onbekend was. Wat blijkt, mijn vrienden kennen de site wel allemaal!

Inmiddels staat het interview online en kan ik zeggen dat ik ontroerd ben door het stuk! Het is prachtig geschreven! Er word ook een andere jonge vrouw geïnterviewd. Bente zorgt voor haar moeder en verteld hier in het interview meer over. Wat een ontzettend sterkte vrouw is zij zeg! Ik werd intens verdrietig toen ik las dat ze niet eens in het huis van haar moeder mag blijven wonen als ze komt te overlijden. Onbegrijpelijk vind ik het dat het Nederlandse rechtssysteem haar hier niet in steunt.

 

Via deze link kan je het stuk lezen: www.vice.com/NL

Ik hoor graag je mening over het artikel! 🙂

Ik sta versteld

Ik sta eigenlijk een beetje versteld! Ik blog hier echt té weinig, al zeg ik het zelf. En toch heb ik gemiddeld 15 bezoekers per dag. Zelfs als ik maanden niet blog blijven jullie komen. Toen ik begon met bloggen had ik nooit gedacht dat iemand het ook maar iets kon schelen wat ik schreef en hoe het met mij ging, maar wat zat ik er finaal naast zeg!

Mede door jullie voel ik me nu zo goed! Jullie, mijn lezers en vooral de gene die reageren op berichten, laten me inzien dat ik er eigenlijk goed mee omga. Tuurlijk is het soms k*t en heb ik ook zeker dagen dat de zon absoluut niet schijnt maar over het algemeen genomen voel ik me goed. Inmiddels.. Het was namelijk een lange weg..

Het verdriet komt met vlagen. Soms zet het zomaar op en ben ik ontroostbaar.. Dat doet rouw, het is niet te plannen. Ik moet wel zeggen dat ik vooral de laatste maanden mijn emoties beter onder controle heb. Mijn emoties zijn niet meer ongecontroleerde projectielen. Vorige week werd ik gevraagd voor een interview voor Vice. Na wat getwijfel, ik ben niet zo mediageil, heb ik toch ja gezegd. Ik dacht dat ik het moeilijk zou vinden om alles weer op te rakelen maar eigenlijk voelde het best goed om alles weer even op een rijtje te zetten. Er zijn wel dingen gebeurt die nog steeds erg veel pijn doen. Of plaatsen die ik niet meer bezoek, zoals Madurodam. Een paar maanden voor het overlijden van mijn vader zijn we met zijn alle naar Madurodam geweest via Ambulance Wens. Ambulance Wens is een stichting die laatste wensen van mensen in hun laatste levensfase laten uitkomen. Mijn vader wilde heel graag nog één keer naar Madurodam dus dat is voor hem geregeld.

Afgelopen weekend gingen we een grote bench ophalen in Den Haag, bij het bankplein. Op de terugweg reden we langs Madurodam. Michael keek me aan en zei “ik moet nu opeens erg aan je vader denken”.. Ik zag meteen weer voor me hoe we daar met een brancard door het park liepen. Iedereen ging voor ons aan de kant, ideaal was dat eigenlijk. Mijn vader kon alles goed zien en had de dag van zijn leven.

20140407-215527.jpg
In de Ambulance van Ambulance Wens

Ik kan slecht tegen rouw/lijkwagens.. Als ik ze zie rijden krijg ik meteen rillingen.. Op bezoek bij mijn opa doe ik ook zelden.. Dat gezicht, twee druppels water.. Plus, mijn opa heeft precies de zelfde maffe opmerkingen die mijn vader altijd maakte. Precies zijn droge humor.. Dat trek ik eigenlijk nog niet zo goed. Als ik een groene Volvo zie rijden moet ik altijd even slikken, het is maar goed dat zijn auto naar de sloop is gebracht want als ik echt zijn auto zou zien rijden zou ik dat echt niet trekken. En dan heb je van die knetter chocolade van de smurfen.. Die kochten we áltijd als we boodschappen deden samen. Die heb ik dus ook niet meer gegeten sinds zijn overlijden.. En daardoor merk ik dus dat ik er nog lang niet ben..

Ik voel me echt al stukken beter dan 3 jaar geleden, wel merk ik dat ik er nog niet ben. Ik heb nog een lange weg te gaan. In alles wat ik doe, in alles wat er gebeurd zit mijn vader. Hij zit volledig verweven in mijn leven. En dat is prima natuurlijk maar soms is het ook wel eens te veel.

Gezinsuitbreiding

Ja hoor je leest het goed! Ons gezin word groter! We krijgen er twee kleintjes bij. Twee kleine, schattige, lieve pluizenbolletjes. Maar natuurlijk heb ik het over kittens!

Toen ik nog niet geboren was hadden mijn ouders katten. Mijn vader was helemaal verslingerd aan die beessies. Als hij thuis kwam uit het werk en hij floot in zijn vingers dan kwamen ze aangerend. Mijn moeder daarentegen was reten allergisch dus moesten de katten uiteindelijk weg. Mijn vader was daar, en dit is nog zacht uitgedrukt, niet zo blij mee.

Ik heb dus altijd al een zwak gehad voor katten, zit in mijn bloed ben ik bang. Ondanks dat mijn moeder allergisch is 😉 Ik heb op dit gebied toch echt mijn vaders dna. Maandag gaan we samen met mijn oom en tante de kittens ophalen. Het zijn twee stoere Ragdoll katers. Ik wilde graag raskatten, vanwege het karakter. Ragdolls zijn erg zacht aardig qua karakter en erg makkelijk in de omgang. Daarbij kunnen ze prima de hele dag samen zijn als wij aan het werk zijn.

Het is allemaal nog al raar gegaan. Mijn tante had bij de fokker van haar katten twee kittens besteld voor ons. Ze moesten alleen nog geboren worden. Afgelopen vrijdag hoorde we dat de moeder schijnzwanger is.. Dat was echt een domper.. Maar gelukkig was er nog een ander nestje met 4 katertjes die nog niet besproken waren. Daar kopen wij er nu dus twee van. In plaats van dat we nu dus pas over 4 maanden gezinsuitbreiding krijgen komen ze nu al over minder dan een week! Dit was wel even slikken moet ik zeggen, we hadden namelijk nog helemaal niks aan voorbereiding gedaan. Maar inmiddels staat het huis helemaal vol met allemaal kattenspullen en zijn we helemaal klaar voor onze mannen!


Het enige wat ik echt heel jammer vind is dat mijn vader er niet is. Hij zou ze zo leuk hebben gevonden! Mijn vader was echt een dierenvriend dus hij had echt zijn hart kunnen ophalen met die kleintjes. Tja het is niet anders zullen we maar zeggen. Ik hoop dat hij van boven meekijkt en ziet hoe goed ik het heb!

Even een update

Het is alweer even geleden dat ik hier iets schreef. Tijd voor een update dus!

Kort na de verhuizing ben ik begonnen bij mijn nieuwe werkgever! Ik werk daar nu dus 2 maandjes. Op mijn vorige werk was het echt niet meer te doen.. Alleen maar ruzies en scheldpartijen.. En dat gaat je niet in de koude kleren zitten kan ik zeggen. Inmiddels ben ik dus in rustiger vaarwater terecht gekomen. In het huis is alles af. Van boven tot onder is alles netjes ingericht en er hoeft dus ook niet meer geklust te worden. Ook de tuin is helemaal klaar!

Het koken, wassen, strijken en boodschappen doen gaat ook allemaal prima. Ik moet zeggen dat het me allemaal wel meevalt hoeveel werk het eigenlijk is. Allemaal positieve berichten dus eigenlijk!

Uiteraard is vooral in de periode van verhuizen het gemist van mijn vader wel erg aanwezig geweest. Ik merk het nu ook nog dagelijks. Ik werk veel met transportbedrijven en mijn vader was chauffeur. Er komen dus ook regelmatig oud collega’s van mijn vader langs. Dat is toch wel confronterend. Maar we gaan gewoon door met mijn vader in mijn gedachte en hart!

Liefs Maan.

 

Verhuizen en een vervelende inloopkast..

Even een kleine up-date!

Vandaag gaan we (Michael en ik) dan EINDELIJK verhuizen!! Het werd eens tijd, zou je bijna zeggen. De meeste spullen zijn inmiddels al verhuist, alleen mijn kleding moet nog over en wat kleine douchespullen en wat sjaals, oh en mijn sloffen (die mag ik echt niet vergeten). Want ondanks de vloerverwarming zijn mijn sloffen zo fijn, ik heb best wel platte voeten, ik ook loop daardoor ook niet graag op mijn sokken maar met sloffen heb ik daar minder last van.

Maargoed terug naar de verhuizing.. We zijn nu bezig met de inloopkast.. Wat een rampending is dat zeg.. We zijn al twee avonden bezig maar echt vlot gaat het niet. Daarbij missen we ook allerlei onderdelen en zijn die platen van de kast onwijs zwaar. Conclusie de komende tijd zit mijn kleding in een koffer. Maar het mag de pret niet drukken want vanaf vanavond kan ik EINDELIJK dat nieuwe bed uit proberen en morgen voor het eerst koken in onze nieuwe keuken, oh en douchen onder onze nieuwe douche.. Ja, ik kijk er inderdaad heel erg naar uit!

Mijn vader heeft ook al een plaatsje gekregen in ons nieuwe huis! Hij staat met foto en kaarsje op ons tv dressoir. Ik vraag me wel eens af wat hij er allemaal van zou vinden.. Ik weet zeker dat hij trots zou zijn hoor maar ik bedoel zou hij het mooi vinden? Zou hij achter onze keuzes staan? Mijn vader zou sowieso veel geholpen hebben, dat weet ik zeker. Een inloopkast was voor hem vast geen probleem geweest, daarbij was mijn vader vast een betere hulp geweest dan ik.. Ik merk dat Michael het allemaal heel leuk vind dat ik help maar eigenlijk rem ik de boel alleen maar af.. Ik ben eigenlijk helemaal niet sterk, heb echt van die kippen armpjes.. Een achterplaat of bodemplaat optillen in mijn uppie gaat dus niet.. Michael doet dat zonder moeite en uiteraard had mijn vader daar zijn hand ook niet voor omgedraaid. Dus als Michael vraagt of ik even een bodemplaatje boven mijn hoofd wil houden beginnen mijn armen na twee minuten al te schreeuwen ‘LAAT VALLEN, LAAT VALLEN’.. Uiteraard geef ik niet toe en hou ik het daarna nog zeker 1 minuut vol maar daarna is het op. Gisteren zouden we nog even de bovenkant van de kast monteren.. Eigenlijk hoef je dan alleen een plaat op de kast te schuiven.. Klinkt makkelijk toch? Uhm nou dat was het dus niet.. Eerst zat het peertje (verhuisfitting) in de weg dus kreeg Michael constant stroom schrokken.. Toen wij besloten lekker eigenwijs te doen en het peertje NIET weg te halen zat de plaat vast tussen het plafond en de kast.. Toch uiteindelijk maar dat peertje weggehaald en toen zat de plaat binnen een paar minuten op zijn plek. GODZIJDANK.. Ik was blij dat we geen bezoek hadden want die waren stuk gegaan van het lachen ben ik bang.. Daarbij, als we bezoek hadden gehad dan hadden die natuurlijk gewoon even mogen helpen ;).

Zoals je leest zijn we dus nog lekker aan het ‘klooien’.. Maar ondanks dat hebben we het wel heel gezellig en lachen we wat af! Gelukkig is er bij ons geen sprake van ‘klusruzies’.. Maar misschien brengt die inloopkast daar nog verandering in.. We will see!