Ik sta versteld

Ik sta eigenlijk een beetje versteld! Ik blog hier echt té weinig, al zeg ik het zelf. En toch heb ik gemiddeld 15 bezoekers per dag. Zelfs als ik maanden niet blog blijven jullie komen. Toen ik begon met bloggen had ik nooit gedacht dat iemand het ook maar iets kon schelen wat ik schreef en hoe het met mij ging, maar wat zat ik er finaal naast zeg!

Mede door jullie voel ik me nu zo goed! Jullie, mijn lezers en vooral de gene die reageren op berichten, laten me inzien dat ik er eigenlijk goed mee omga. Tuurlijk is het soms k*t en heb ik ook zeker dagen dat de zon absoluut niet schijnt maar over het algemeen genomen voel ik me goed. Inmiddels.. Het was namelijk een lange weg..

Het verdriet komt met vlagen. Soms zet het zomaar op en ben ik ontroostbaar.. Dat doet rouw, het is niet te plannen. Ik moet wel zeggen dat ik vooral de laatste maanden mijn emoties beter onder controle heb. Mijn emoties zijn niet meer ongecontroleerde projectielen. Vorige week werd ik gevraagd voor een interview voor Vice. Na wat getwijfel, ik ben niet zo mediageil, heb ik toch ja gezegd. Ik dacht dat ik het moeilijk zou vinden om alles weer op te rakelen maar eigenlijk voelde het best goed om alles weer even op een rijtje te zetten. Er zijn wel dingen gebeurt die nog steeds erg veel pijn doen. Of plaatsen die ik niet meer bezoek, zoals Madurodam. Een paar maanden voor het overlijden van mijn vader zijn we met zijn alle naar Madurodam geweest via Ambulance Wens. Ambulance Wens is een stichting die laatste wensen van mensen in hun laatste levensfase laten uitkomen. Mijn vader wilde heel graag nog één keer naar Madurodam dus dat is voor hem geregeld.

Afgelopen weekend gingen we een grote bench ophalen in Den Haag, bij het bankplein. Op de terugweg reden we langs Madurodam. Michael keek me aan en zei “ik moet nu opeens erg aan je vader denken”.. Ik zag meteen weer voor me hoe we daar met een brancard door het park liepen. Iedereen ging voor ons aan de kant, ideaal was dat eigenlijk. Mijn vader kon alles goed zien en had de dag van zijn leven.

20140407-215527.jpg
In de Ambulance van Ambulance Wens

Ik kan slecht tegen rouw/lijkwagens.. Als ik ze zie rijden krijg ik meteen rillingen.. Op bezoek bij mijn opa doe ik ook zelden.. Dat gezicht, twee druppels water.. Plus, mijn opa heeft precies de zelfde maffe opmerkingen die mijn vader altijd maakte. Precies zijn droge humor.. Dat trek ik eigenlijk nog niet zo goed. Als ik een groene Volvo zie rijden moet ik altijd even slikken, het is maar goed dat zijn auto naar de sloop is gebracht want als ik echt zijn auto zou zien rijden zou ik dat echt niet trekken. En dan heb je van die knetter chocolade van de smurfen.. Die kochten we áltijd als we boodschappen deden samen. Die heb ik dus ook niet meer gegeten sinds zijn overlijden.. En daardoor merk ik dus dat ik er nog lang niet ben..

Ik voel me echt al stukken beter dan 3 jaar geleden, wel merk ik dat ik er nog niet ben. Ik heb nog een lange weg te gaan. In alles wat ik doe, in alles wat er gebeurd zit mijn vader. Hij zit volledig verweven in mijn leven. En dat is prima natuurlijk maar soms is het ook wel eens te veel.

Advertenties

Een gedachte over “Ik sta versteld

  1. Weer geweldig geschreven meissie. Heel mooi. Een verhaal met een lach en een traan. Ik ben super trots op je. Dikke knuffel.

    Xxx mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s